حیف از آن شمع فروزنده که بود

که خم از باد اجل شد ناگاه

حیف از آن گوهر ارزنده که بود

در جهان خیل نکویان را شاه

پرتو آن طرب افزا غم گاه

بود از پاکی طینت تا بود

عفتش همدم و عصمت همراه