که گویی همی خود چنان بایدی

از آهو همین است و این نیست ننگ

سر جعد آن پهلوان جهان

چو سیمین زره بر گل ارغوان

وگر نیستی مهر نفزایدی

به دیار تو داده ایمش نوید

ز ما بازگشتست دل پرامید