به دیار تو داده ایمش نوید

چو سیمین زره بر گل ارغوان

که گویی همی خود چنان بایدی

وگر نیستی مهر نفزایدی

ز ما بازگشتست دل پرامید

کنون چاره کار مهمان بساز

بفرمای تا بر چه گردیم باز