همی ریخت بر تارکش بر گلاب

بر و یال و ریش و تنش نرم نرم

همی عنبر و زعفران سوختند

همه خستگیهاش بردوختند

بگسترد بر تنش کافور ناب

به دیبا تنش را بیاراستند

ازان پس گل و مشک و می خواستند