به دیبا تنش را بیاراستند

همه خستگیهاش بردوختند

همی ریخت بر تارکش بر گلاب

بگسترد بر تنش کافور ناب

ازان پس گل و مشک و می خواستند

کفن دوز بر وی ببارید خون

به شانه زد آن ریش کافورگون