این که فروغ دیده ام،دیده کند ندیده را

جز دل و جان چه آورم بر سر ره؟ چو بنگرم

ترک کمین گشاده و شوخ کمان کشیده را

بوالعجبی شنیده ام، چیز ندیده دیده ام

خیز، بهار خون جگر! جانب بوستان گذر

تا ز هزار بشنوی قصه ناشنیده را