با بال ضعیف و پر کوتاه

از آن نغمات آسمانی

با خود گفتم به ناله و آه

کای رانده ز عالم معانی!

پرواز بلند کی توانی؟»

بودم در این سخن که ناگاه

مرغی به زبان بی زبانی