«کز رحمت حق مباش نومید»

بودم در این سخن که ناگاه

مرغی به زبان بی زبانی

این مژده به گوش من رسانید

گر از ستم سپهر کین توز

یک چند بهار ما خزان شد

وز کید مصاحب بدآموز