نه با تحیت نوری ز خواب برمی خاست

ولی ز نکهت او باغ عنبرآگین بود

ز اوستادی خورشید و دایگانی ماه

جدا به سایه اشجار، فرد و مسکین بود

نه با فسانه مرغی سرش به بالین بود

فسرده عارض بی رنگ او به سایه، ولیک

فروغ شهرت او رونق بساتین بود