خروش بالهاتان اندر آن حین

دمادم با زبان بی زبانی

مهیا، ای عروسان نوآیین!

که بگشایم در آن آشیان من

رود از خانه سوی کوی و برزن

نیاید از شما در هیچ حالی

وگر مانید بس بی آب و دانه