گر ره مدحش به پیش گیرم ننگ است

گویی خود مرتشی نبوده و راشی

حیف است آنجا که دادخواه تو باشی

بر من مسکین نهند این همه بهتان

ور کنمش هجو، راه قافیه تنگ است

صرفنظر گر کنم ز بس که دبنگ است

گوید پای کمیت طبعم لنگ است