گویم : « شاها! شده است باشی پر لاف

صرفنظر گر کنم ز بس که دبنگ است

گوید پای کمیت طبعم لنگ است

به که برم شکوه پیش شاه خراسان

از ره عدوان به عیب بنده سخن باف

چاره کنش گر به بنده باشدت الطاف»

گویم و دارم یقین که از ره انصاف