شاه خراسان دهد جزای وی آسان

از ره عدوان به عیب بنده سخن باف

چاره کنش گر به بنده باشدت الطاف»

گویم و دارم یقین که از ره انصاف

تا که تبرا بود به کار و تولا

تا که پس از «لا» رسد سرادق «الا»

خرم و سرسبز مان به همت مولا