که بهمن ز ما کین اسفندیار

ز گفت زواره بسی کرد یاد

که پیش پدرم آن جهاندیده مرد

همی گفت و لبها پر از بادسرد

بخواهد تو این را به بازی مدار

پدرم آن جهاندیده نامور

ز گفت زواره بپیچید سر