بخواهد تو این را به بازی مدار

که پیش پدرم آن جهاندیده مرد

همی گفت و لبها پر از بادسرد

که بهمن ز ما کین اسفندیار

پدرم آن جهاندیده نامور

ز گفت زواره بپیچید سر

نپذرفت و نشنید اندرز او