وه که روز مرگ از دوری مداوائی نکرد

از زبان او سخن گویند با من یک نفس

وه که با خود بردم آخر حسرت دیدار او

خار خار من به جا مانده از گل رخسار او

تلخی کام مرا شیرینی گفتار او

من که پرگار جهان از بهر او می داشتم

گرد این مرکز ندیدم گردش پرگار او