خیال مرثیه ات چون کنم که رفته به باد

چو آتشی زده در خرمن جوانی من

بیا ببین که چه سان بی بهار عارض تو

به خون دل شده تر چهره خزانی من

متاع خرده شناسی و نکته دانی من

اجل که خواست تو را جان ستاند از ره کین

چرا نخست نیامد به جان ستانی من