چو آتشی زده در خرمن جوانی من

ز دیده تا شدی ای شاخ ارغوان پنهان

به خون نشانده مرا اشک ارغوانی من

بیا ببین که که فلک از غم جوانی تو

بیا ببین که چه سان بی بهار عارض تو

به خون دل شده تر چهره خزانی من

خیال مرثیه ات چون کنم که رفته به باد