که خاک بر سر من باد و مهربانی من

اجل که خواست تو را جان ستاند از ره کین

چرا نخست نیامد به جان ستانی من

چو در وفات نمردم چه لاف مهر زنم

ز شربتی که چشیدی مرا بده قدری

که بی وجود تو تلخ است زندگانی من

ز پرسشم همه کس پا کشید جز غم تو