ز پرسشم همه کس پا کشید جز غم تو

که خاک بر سر من باد و مهربانی من

ز شربتی که چشیدی مرا بده قدری

که بی وجود تو تلخ است زندگانی من

که هست تا به دم مرگ یار جانی من

چو مرگ همچو توئی دیدم و ندادم جان

زمانه شد متحیر ز سخت جانی من