که هست تا به دم مرگ یار جانی من

ز شربتی که چشیدی مرا بده قدری

که بی وجود تو تلخ است زندگانی من

ز پرسشم همه کس پا کشید جز غم تو

چو مرگ همچو توئی دیدم و ندادم جان

زمانه شد متحیر ز سخت جانی من

که هر که جان رودش زنده چون تواند بود