چراغ مرده فروزنده چون تواند بود

چو مرگ همچو توئی دیدم و ندادم جان

زمانه شد متحیر ز سخت جانی من

که هر که جان رودش زنده چون تواند بود

کجاست کام دل و آرزوی دیده من

کجاست نور دو چشم رمد رسیده من

گزیده اند ز من جمله همدمان دوری