کجاست کام دل و آرزوی دیده من

زمانه شد متحیر ز سخت جانی من

که هر که جان رودش زنده چون تواند بود

چراغ مرده فروزنده چون تواند بود

کجاست نور دو چشم رمد رسیده من

گزیده اند ز من جمله همدمان دوری

کجاست همدم یکتای برگزیده من