مهی که بی تو برآمد در ابر پنهان باد

من فتاده در آن بحر بی کران چه کنم

چنین که غرقه طوفان اشک شد تن من

اگر چو شمع نمیرم رواست کشتن من

گلی که بی تو بروید به خاک یکسان باد

شکوفه ای که سر از خاک برکند بی تو

چو برگ عیش من از باد فتنه ریزان باد