بنای هستیم از سیل فتنه ویران باد

من شکسته دل سخت جان سوخته بخت

که پیکرم چو تن نازک تو بی جان باد

اگر جدا ز تو دیگر بنای عیش نهم

تو را مباد به جز عیش در ریاض جنان

من این چنین گذرانم همیشه و تو چنان

تو را به سایه طوبی و سدره جا بادا