مهلت یک تن نداد از کودک و برنا و پیر

بوده گوئی بهر استیصال خلق ایجاد تو

طبع دهر بی وفا نسبت به ارباب وفا

می برد بیداد از حد لیک از امداد تو

مرگ بی مهلت که هست اندر جهان جلاد تو

هرکجا گنجی که دُرنامنه وجودش پاس داشت

شد به خاک تیره یکسان در خراب آباد تو