حیف از آن آئین محبوبی که از آینیه نیز

بوی آن گلها که بودش بوستان در بوستان

حیف از آن پاکی که می رفتند ز اخلاص درست

پاکدامانان به طرف آستینش آستان

غیرتش می خواست دارد طلعت ویرا نهان

حیف از آن صورت که وقت حیرت نظاره اش

خامه افتادی کرام الکاتبین را از بنان