غیرتش می خواست دارد طلعت ویرا نهان

حیف از آن پاکی که می رفتند ز اخلاص درست

پاکدامانان به طرف آستینش آستان

حیف از آن آئین محبوبی که از آینیه نیز

حیف از آن صورت که وقت حیرت نظاره اش

خامه افتادی کرام الکاتبین را از بنان

حیف از آن پای نگارین کز تقاضای اجل