گه که اندازد نگه های طفیلی سوی او

تا که وقت تندخوئی چاره سازیها کند

در تسلی کاری خوی بهانه جوی او

تا که هنگام نوازش کردن اطفال خویش

از مصیبت گریه بر پیر و جوان می افکند

دیدن طفلان دیگر شاد در پهلوی او

وای کز سنگینی بار سر اندوه گشت