وای کز سنگینی بار سر اندوه گشت

گه که اندازد نگه های طفیلی سوی او

از مصیبت گریه بر پیر و جوان می افکند

دیدن طفلان دیگر شاد در پهلوی او

سوده در عهد طفولیت سر زانوی او

گه گهش به ره تسلی سوی قبر وی برند

تا دلش آرام گیرد یک نفس از بوی او