ای زبان وقت فغان وی دیده هنگام بکاست

این زمین پربلا را نام دشت کربلاست

ای دل بی درد آه آسمان سوزت کجاست

این بیابان قتلگاه سید لب تشنه است

این فضا دارد هنوز از آه مظلومان اثر

گر ز دود آه ما عالم سیه گردد رواست

این مکان بوده است روزی خیمه گاه اهل بیت