کاستان روب درش را عرش اعظم متکاست

اینک مرقد انور که صندوق فلک

پیش او با صد هزاران در و گوهر بی بهاست

اینک تکیه گاه خسرو والا سریر

اینک زیر گل سرو گلستان رسول

کز غم نخل بلندش قامت گردون دوتاست

اینک خفته در خون گلبن باغ بتول