اینک زیر گل سرو گلستان رسول

پیش او با صد هزاران در و گوهر بی بهاست

اینک تکیه گاه خسرو والا سریر

کاستان روب درش را عرش اعظم متکاست

کز غم نخل بلندش قامت گردون دوتاست

اینک خفته در خون گلبن باغ بتول

کز شکست او چو گل پیراهن حور اقباست