رضوان ز غم نشسته بر آتش هزار بار

غلمان دریده جامه و حورا گشاده مو

اهل بهشت نوحه گری کرده اختیار

با آن که در بهشت نمی باشد آتشی

فریاد محتشم که جهان کم نوا بماند

از نوحه حسین علی خاصه این دیار

روزی که ما رسیم باو وز عطای حق