رخشان چراغ دیده خلق جهان نماند

کافاق روی روز کند همچو شب سیاه

وز غم نه افتاب برآید دگر نه ماه

افغان که بهترین گل این بوستان نماند

شمعی که رشگ داشت بر او شمع آفتاب

از تند باد مرگ درین دودمان نماند

نخلی که در حدیقه جنت به دل نداشت