با آن تن لطیف زمین آن زمان چه کرد

آن آفتاب را و فکندش فلک ز بام

چون شیشه وجود وی آفاق زد به سنگ

صد پاره شد ز غصه دل خاره و رخام

وان فعل را سپهر ستمگر چه کرد نام

ترسم زبان بسوزد اگر گویم آن چه گفت

در وقت دست و پا زدن آن سرو خوش خرام