رو ببند حیله پای عمر مستعجل مبند

نیست حد آدمی کز تن برد جان در وداع

روح انسان پیکری تهمت بر آب و گل مبند

یار چون شد عمر در تعجیل بهتر ای طبیب

داروی منعم مکش در چشم گریان ای رفیق

راه بر سیلی چنین پر زور بی حاصل مبند

دل به خوبان بستن ای دل حاصل دیوانگی ست