تیغ زبان برو چو کشیدم سرم مباد

آزرده ام به شکوه دل دلستان خود

کو تیغ که انتقام کشم از زبان خود

چون لاله گر زبان نکشم از دهان خود

انگیختم غباری و آزردمش به جان

خاکم به سر ببین که چه کردم به جان خود