وصل چون شد مشترک می گردد آن مرهم نمک

هرکجا گرمست از تیغ دو کس بازار وصل

می زنند آنجا حریفان نقد غیرت بر محک

عاشقی ریش است و وصل دلبران مرهم برآن

بر سر هر نامه طغرائیست لازم محتشم

کی بود زیبنده گر باشد دو سر را تاج یک