تن اهل وفا در خون ولی بر خود جفا کردم

به خوبی ذره ای بودی چه در کوی تو جا کردم

به دامن گرم آتشپاره ای اما خطا کردم

منت دادم به کف شمشیر استغنا که افکندی

تو خود آئینه ای بودی ولی ماه جمالت را

من از فیض نظر آئینه گیتی نما کردم

بلای خلق بودی اول ای سرو سهی بالا