منم مرغی که چون بر آشیانم سنگ زد غیرت

جفا را جرات افزودم بلا را کامران کردم

منم صبر آزمائی کز گره های درون چون نی

کمر بستم به سختی ترک آن نازک میان کردم

به بال سعی پرواز از زمین تا آسمان کردم

منم کز گفتن نامی که میمردم برای آن

چو شمع از تیغ غیرت نطق را کوته زبان کردم