کنون چون سگ پشیمان نیستم چون همتی دارم

به حال مرگ باشد هرکه دور افتد ز غمخواری

من از دلدار دور افتاده ام خوش حالتی دارم

از آن کو رخت بستم وز سگ او خواستم همت

شبم بی زلف او صد نیش عقرب نیست در بستر

چو چشم دیر خواب خویش مهد راحتی دارم

نبرد اسباب عیشم مو به مو باد پریشانی