با شاهد دلجوی غم دست وفا کن در کمر

دانسته باش ای دل کزان نامهربانت می برم

گر باز نامش می بری بی شک زبانت می برم

کامروز یا فردا از آن نازک میانت می برم

چون از چمن نخل جوان برد به زحمت باغبان

با ریشه پیوند جان از وی جنانت می برم