که در دستش کمان خشم را پرزور می بینم

چراغ خود دگر در بزم او بی نور می بینم

بهشتی دارم اما دوزخی از دور می بینم

به خشم است آن مه از غیر و نشان تیر خوفم من

نگه ناکردنش در غیر خرسندم چسان سازد

که من میل نگه زان نرگس مخمور می بینم

به ساحل گر روم بهتر که دریای وصالش را