غصه چندان که نخواهی و الم صد چندان

پر گره گشت درونم ز تحمل چون مار

بر جگر به سکه در آن حبس فشردم دندان

صد تن آنجا به نشاط و ز فراق تو مرا

کام پر زهر و جگر پر نمک و دل پرخون

می نمودم به حریفان لب خود را خندان

در ببستند ز اندیشه پس خم زدنم