حرف راحت را ز برگ نرگس جانان من

چند چشمت بسته بیند چشم سرگردان من

چشم بگشا ای بلاگردان چشمت جان من

جان مردم را خراشید آن که حک کرد از جفا

تا چرا چشم تو پرخون باشد و از من پرآب

میشود کور از خجالت چشم خون افشان من

گشت مژگان تو یکدم خون چکان وز درد آن