به تیغ بی دریغم چون کشد جلاد عشق تو

دگر مانده است بر عمر تو افزاید خدای من

به یاران این وصیت می کنم کز تیغ جور تو

چو گردم کشته دامانت نگیرند از برای من

چو گوئی حیف از آن مسکین همین بس خونبهای من

به جای کور اگر در دوزخ افتم نبودم باکی

که میدانم به خصم من نخواهی داد جای من