شوق او را خفت تمکین من در خاطر است

صبر بی لنگر شد از شوق تحمل گاه او

داد شاه غیرتم تشریف استغنا ولی

راست برقدم نیامد خلعت کوتاه او

من گرانی چون کنم برعکس خاطرخواه او

دل به حکم خویش می باشد چو غالب شد هوس

گرچه عمری اورعیت بود و غیرت شاه او