شد به چشمم باز شیرین خوش، خوش آن زهر عتاب

من گرانی چون کنم برعکس خاطرخواه او

دل به حکم خویش می باشد چو غالب شد هوس

گرچه عمری اورعیت بود و غیرت شاه او

کز دم ابرو چکاند حاجب درگاه او

دل ز پابوس سگش گر مهر ننهادی به لب

گوش بگرفتی جهانی از سفیر آه او