محتشم زود از ره رنجش بدانش پا کشید

کز دم ابرو چکاند حاجب درگاه او

دل ز پابوس سگش گر مهر ننهادی به لب

گوش بگرفتی جهانی از سفیر آه او

ور نه غیرت کنده بود از کین درین ره چاه او